Even snel. Telefoon erbij.
Een paar filmpjes op die gratis website.
En daarna… dat bekende gevoel.
Spijt. Schaamte.
Die innerlijke stem die zegt:
“Waarom heb ik dit weer gedaan?”
Niet omdat het écht fijn voelde.
Niet omdat het vanuit verlangen kwam.
Maar omdat het even iets verdoofde.
Het is een afleiding en een vlucht.
Want daaronder zat iets anders.
Eenzaamheid misschien.
Onrust. Verdriet. Onzekerheid.
Een gevoel van tekort.
Een leegte die even opgevuld moest worden.
Het is geen toeval.
Veel mensen grijpen naar porno zoals anderen naar alcohol, eten of eindeloos scrollen op hun telefoon grijpen.
Niet uit lust, maar uit de behoefte om niet te hoeven voelen.
En ja, het wordt vaak kleiner gemaakt in het hoofd:
“Ach, ik kijk af en toe.”
“Het valt wel mee.”
“Dat doet toch iedereen?”
Maar ergens zit dat stemmetje.
Dat weet dat dit patroon niet klopt. Dat het niet voedt.
Niet gezond is. Niet voor je relatie, niet voor de intimiteit.
En vooral… niet eerlijk.
Het probleem is niet het masturberen zelf.
Daar is niks mis mee.
De behoefte aan sexuele expressie is menselijk.
Natuurlijk zelfs.
Maar die continue prikkel van porno, met steeds extremere beelden, steeds minder echte connectie, haalt iets weg.
Het haalt de diepte uit intimiteit.
Het drukt echte verlangens naar de achtergrond.
En uiteindelijk vervreemdt het van het eigen lichaam.
Van echte opwinding, echte verbinding, echte sexualiteit.
En het ergste?
De continuiteit van het geheim geeft een verkramping.
Zowel in het lijf als in de verbinding met de liefdespartner.
Er wordt bijna nooit over gepraat.
Het gebeurt in stilte. Vaak met schuld.
Soms met afkeer. Bijna altijd met schaamte.
Terwijl juist daar iets mag veranderen.
Niet door jezelf kapot te maken of streng toe te spreken.
Maar door te durven kijken naar de behoefte eronder.
Wat wordt er eigenlijk gezocht in die filmpjes?
Wat mag er niet gevoeld worden?
Verlangen is krachtig.
Maar als het telkens verdoofd wordt, verliest het zijn richting.
Soms is het allereerste wat nodig is geen oplossing.
Maar erkenning. Eerlijk durven zijn.
Zonder doekjes eromheen. Zonder veroordeling.
Gewoon zien wat er is.
En daar begint het.
Niet bij cold-turkey stoppen. Maar bij bewust worden.
Bij durven voelen wat eronder ligt.
Bij jezelf recht in de ogen aankijken, zonder weg te kijken.
Liefs Sas
