Je zegt dat het fijn is.
Dat je geniet.
Dat je bijna komt.
Maar van binnen voel je ’t niet.
Je doet alsof.
Je speelt mee.
Je laat hem denken dat hij het goed doet.
Waarom?
Omdat het makkelijker is dan eerlijk zijn.
Omdat je bang bent om de sfeer te verpesten.
Omdat je niet wilt dat hij zich onzeker voelt.
En misschien…
Omdat je niet eens meer weet wat jij écht voelt.
Veel vrouwen faken niet alleen orgasmes.
Ze faken verlangen.
Ze faken dat ze zin hebben.
Ze faken dat ze in het moment zijn.
Niet omdat ze oneerlijk willen zijn.
Maar omdat ze verleerd zijn om hun waarheid uit te spreken.
Want wat als je zou zeggen:
“Ik voel niks.”
“Ik wil het anders.”
“Ik ben hier niet echt bij.”
Wat als hij dat niet begrijpt?
Wat als hij denkt dat hij het probleem is?
Wat als het ongemakkelijk wordt?
Dus slik je het in.
Speel je de rol.
Laat je hem geloven dat het goed is.
Maar het is niet goed.
Iedere keer dat je fake’t…
Verlaat je jezelf een stukje meer.
Verlies je contact met je lijf.
Versterk je het patroon waarin jouw genot er niet toe doet.
Hoe doorbreek je dit?
Door klein te beginnen.
Door eerst zelf te voelen wat je wél zou willen.
Door tijdens het vrijen te vertragen en bewust te ademen.
Door subtiel je lichaam te bewegen zoals het echt wil.
En door woorden te vinden die niet aanvallend zijn, maar wel eerlijk:
“Ik wil hier graag meer tijd voor nemen.”
“Ik merk dat ik nu niet helemaal in mijn lijf zit.”
“Ik wil graag ontdekken wat voor mij echt goed voelt.”
Geen verwijt. Geen schuld.
Wel echtheid.
Dit gesprek leren voeren gaat niet over hem.
Dit gesprek gaat over jou.
Liefs, Sas
