Ik zie het zo vaak gebeuren.
Mensen die jarenlang doorgaan zonder stil te staan bij wat hun lichaam probeert te vertellen.
Ze voelen wel spanning, onrust, of een knoop in hun buik.
Maar schuiven het weg.
“Het gaat wel weer over,” zeggen ze.
Tot hun lijf hen dwingt om te stoppen.
Ik hoor het in de woorden van mijn klanten.
“Ik voel me altijd moe.”
“Mijn hoofd staat nooit stil.”
Dat raakt me, elke keer weer.
Want ook ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te zijn.
Terwijl je lijf schreeuwt om aandacht.
Je lichaam slaat alles op:
Elke emotie die je niet durfde te voelen.
Elke keer dat je spanning negeerde.
Alles wat je liever wegstopte.
Het verdwijnt niet.
Het zet zich vast, in je lijf.
Diep in je zenuwstelsel, tot op celniveau.
Ik herinner me een cliënt die bij me kwam en zei:
“Ik voel me alsof ik continu op scherp sta.”
Tijdens onze sessies begon ze langzaam te zakken.
Ik liet haar voelen hoe zij zelf haar systeem tot rust kon brengen.
Haar lichaam vertelde een verhaal dat ze jarenlang had genegeerd.
En ineens kwamen de tranen.
Ze zei: “Ik wist niet dat ik dit allemaal vastgehouden had.”
Het is die verbinding die ontstaat wanneer je stopt met vechten tegen je lijf.
Wanneer je het toelaat.
En simpelweg aanwezig zijn in het moment.
Het is geen makkelijke reis, maar het is een bevrijdende.
Ik werk veel met mensen die jarenlang op de automatische piloot hebben geleefd.
Die niet meer weten hoe het voelt om écht aanwezig te zijn.
Tijdens onze sessies zie ik hoe ze hun lichaam opnieuw leren vertrouwen.
Het begint met kleine momenten.
Het lijkt zo simpel, maar het effect is levensveranderend.
Na een sessie zei een klant eens:
“Ik voel me alsof ik thuiskom.”
Die woorden blijven me altijd bij.
Thuiskomen bij jezelf.
Je lijf niet langer zien als iets dat tegen je werkt, maar als een partner die je wil helpen.
Ik weet hoe groot het verlangen kan zijn naar rust.
Naar helderheid.
En ik weet ook hoe goed het mogelijk is.
Je lichaam weet de weg.
Het heeft alleen ruimte en aandacht nodig om je daarheen te brengen.
Liefs, Sas
