Je kunt verlangen naar diepe intimiteit.
Maar als je lichaam zich niet veilig voelt, gebeurt er niets.
Je hoofd kan zeggen: “Ik wil dit.”
Maar als je zenuwstelsel op spanning staat, sluit je lichaam zich af.
De nervus vagus bepaalt of je kunt ontspannen of blijft hangen in overleven.
Vecht, vlucht of bevriest.
Als deze zenuw overbelast is, merk je dat in alles.
Je checkt uit.
Je voelt spanning bij aanraking.
Sex voelt als iets dat “moet”, in plaats van een echt verlangen.
Je lijf zegt: “Dit is niet veilig.”
Een andere belangrijke partij is de psoas, ook wel de spier van de ziel.
Deze slaat stress en emoties op.
Het is de eerste spier die reageert bij angst of onveiligheid.
Een strak bekkengebied.
Een stijve onderrug.
Moeite met overgave.
Zolang je psoas verkrampt is, blijft je lichaam op slot.
Je kunt verlangen naar ontspanning en verbinding.
Maar als je lijf in de overlevingsmodus staat, lukt het niet.
Je lijf vraagt eerst om veiligheid.
Niet door te forceren.
Niet door harder te proberen.
Maar door te verzachten.
Door je zenuwstelsel te kalmeren.
Door spanning in je spieren los te laten.
Door weer te zakken in je lijf, in plaats van in je hoofd te blijven.
Intimiteit begint niet met willen.
Het begint met voelen.
We vergeten vaak dat de oplossing soms simpelweg in ons lijf zit.
Liefs, Sas
