Over die vrouw op straat die zich net iets te vrij kleedt.
Over die collega die altijd alles deelt op Instagram.
Over de moeder op school die altijd te laat is.
Het komt snel. En ongemerkt.
Maar het is er. Jouw oordeel.
Oordelen zijn geen fouten. Ze zijn spiegels.
Elke keer dat jij denkt:
“Dat zou ik echt nooit doen,” staat er ergens in jou iets strak afgesteld.
Een overtuiging. Een beperking. Een oude stem.
Want dat wat je veroordeelt in de ander, raakt vaak aan iets wat jij in jezelf ooit hebt moeten wegstoppen.
Te aanwezig. Te trots.
Te luid. Te zichtbaar. Te veel.
Of… juist: Te kwetsbaar. Te stil. Te zacht.
Hoe kan je omgaan met je eigen oordelen?
Kijk. Luister. Vraag.
Wat laat dit mij zien?
Waar ben ik zelf ooit gaan geloven dat dit ‘niet mocht’?
Welke delen in mijzelf heb ik weggestopt, omdat het niet veilig voelde om ze te laten bestaan?
Misschien is die uitgesproken vrouw niet irritant, maar gewoon… vrij.
Misschien is die man met zijn geld niet arrogant, maar gewoon… zichtbaar, waar jij jezelf nog inhoudt.
Misschien is jouw oordeel een aanwijzing.
Een ingang.
Naar een deel van jouzelf dat ook ruimte wil krijgen.
We hoeven onze oordelen niet te verstoppen.
We mogen ze uitnodigen aan tafel en vragen:
Wat kom je mij vertellen over mijzelf?
Zo worden ze geen muren, maar open deuren naar meer zelfkennis.
Meer vrijheid.
Meer ruimte om jezelf terug te claimen.
Vandaag een kleine uitnodiging:
Vang één oordeel.
En wees nieuwsgierig.
Wat ligt daaronder?
Wat heb jij jezelf ooit afgeleerd?
Je hoeft het niet meteen te veranderen.
Alleen maar te zien.
Liefs, Sas
