Heb je ooit stilgestaan bij hoe jij je gedraagt in intieme momenten?
Misschien houd je je adem in?
Misschien ben je stil?
Geluid maken en je laten horen is essentieel.
Niet alleen in bed, maar ook daarbuiten.
Volgens de Polyvagaal Theorie van neuroloog Stephen Porges reageert ons zenuwstelsel op geluid.
Zuchten, kreunen of lachen activeren de nervus vagus.
Dit is een zenuwpad dat stress vermindert en verbinding bevordert.
Geluid maken kan je helpen om je veiliger en vrijer te voelen.
Stilte daarentegen kan wijzen op spanning en onzekerheid.
Toch zijn we vaak stil en voelen we schaamte.
Maar juist die stilte doet ons tekort.
Het onderdrukken van geluid zorgt ervoor dat je je gevoelens niet kunt uiten, je partner je minder goed begrijpt en spanning zich opstapelt.
Het leidt tot disconnectie, met jezelf én met de ander.
De kracht van geluid brengt je vrijheid.
Het is een taal van verbinding, van voelen, van zijn.
Het brengt je uit je hoofd en terug in je lijf.
Een simpele zucht doorbreekt muren en nodigt uit tot verbinding.
Begin klein.
Praat met je partner.
Vertel wat je verlangt.
Nodig de ander uit om hetzelfde te doen.
Experimenteer met kleine geluiden:
Zucht met een zachte klank actief op jouw uitademing.
Geef jezelf toestemming om je uit te drukken.
Elke stap helpt je om vrijer te worden, om meer te voelen.
Het resultaat? Meer vrijheid, meer ontspanning, meer plezier.
Maar vooral: diepere verbinding. Met jezelf én met de ander.
Laat je horen. Geef jezelf die ruimte.
Want stilte in bed is geen synoniem voor verbinding.
Het is een uitnodiging om te groeien.
Hoe ervaar jij dit?
Ben je stil in bed?
Of durf je geluid te maken?
Liefs Sas
PS. Voordat mijn DM volstroomt: JA, ook stil zijn kan je veel moois brengen en is niet per definitie altijd fout.
